De speech van Obama in Cairo 4 juni j.l. heeft qua inhoud velen geïnspireerd, maar ook kritische reacties en discussie opgeroepen. Ik wil daar hier echter niet op in gaan. Qua opbouw van de speech is het echter een juweeltje. Het is fantastisch gecomponeerd. Heb zelfs de vergelijking gehoord van die met een stuk van Bach. Deze toespraak zal mede daardoor waarschijnlijk nog lang herinnerd worden.
De hele tekst van de speech is o.a. te vinden via de site van Trouw of Volkskrant. Je hebt de mogelijkheid om hem in geheel uit te printen en eens rustig door te lezen met een goed glas wijn.
Hier kun je hem helemaal op beeld bekijken.
Obama eindigt met de volgende woorden:
“We have the power to make the world we seek, but only if we have the courage to make a new beginning, keeping in mind what has been written.
The Holy Quran tells us, Mankind, we have created you male and a female. And we have made you into nations and tribes so that you may know one another.
The Talmud tells us, The whole of the Torah is for the purpose of promoting peace.
The Holy Bible tells us, Blessed are the peacemakers, for they shall be called sons of God.
The people of the world can live together in peace. We know that is God’s vision. Now that must be our work here on Earth.
Thank you. And may God’s peace be upon you. Thank you very much. “
{ 1 comment… read it below or add one }
Ik ken de muziek van Bach niet goed genoeg om de vergelijking te kunnen maken, maar ik vond dit inderdaad een indrukwekkende speech. Inhoudelijk is het natuurlijk een hele verandering in de houding die de USA aanneemt. De handreiking naar alle religies en het benoemen van de verantwoordelijkheid die elk van ons heeft om ons in te zetten voor vrede, binnen en buiten de eigen gemeenschap zal zeker onthouden worden. Vooral als er ook daadwerkelijke invulling achteraan komt!
Het is ook leuk om de Obama zelf te observeren tijdens zijn speech. Hij gebruikt een heel repertoire aan handbewegingen om zijn verhaal te ondersteunen. Opvallend vond ik dat hij heel veel bewegingen heel dicht bij zichzelf hield, met name op de momenten dat hij de mening of het standpunt van de USA wilde overbrengen. Niet opleggen met grote gebaren, maar verkondigen met kleine gebaren. Dichtbij, vanuit het hart.
Schitterend ook hoe veel moeite hij steekt in het juist uitspreken van namen, in de lokale tongval. Pratend over de moslim gemeenschap en haar rijke (genereuze en tolerante) verleden, haalt hij Andalucia en Cordoba aan. Keurig op zijn Spaans uitgesproken. Mooi subtiel teken van respect vind ik dat.
Ik heb nog zo veel meer gezien in de speech. Misschien moet ik er maar een blog post aan wijden! Het wordt een beetje te veel voor een comment…