Vandaag in een workshop creatief denken, die ik gaf aan een groep studenten binnen de minor marketing, konden de deelnemers bij een korte oefening antwoorden verzinnen op de vraag:
“Hoe kunnen we er voor zorgen dat we op deze warme dag in april vanmiddag niet naar de lessen hoeven, maar buiten op het terras kunnen zitten”
Vele ideeën buiten hun normale patronen kwamen op en er waren er zeker enkele bij die realistisch waren om ook daadwerkelijk uit te kunnen voeren…
We kunnen het brandalarm laten af gaan… we kunnen docent meevragen naar het terras… we kunnen iets in de koffie van de docent doen… we kunnen gemeenschappelijk niet op komen dagen en aangeven dat we de afspraak op een of andere manier niet goed was doorgekomen… we kunnen de les laten verplaatsen.. we kunnen de docent opsluiten in zijn kamer… we kunnen de docent bellen dat hij ergens dringend heen moet, we kunnen een bommelding doen, we kunnen alle deuren dichttapen, we kunnen flirten met de docent en meelokken naar de zon… etc…
Dat gaat te ver…
Wat nou het vreemde van deze oefening is, is dat de studenten niet één van de opties ook echt doen. Op een of andere manier hebben ze het lef niet om ook daadwerkelijk uit hun patroon te stappen en iets te doen dat ‘toch niet kan’ en je ‘toch niet kan maken’. Creatieve oplossingen dat lukt nog wel, maar ook echt doen… nee dat gaat te ver..
Of de noodzaak om het te doen is niet groot genoeg… Dit laatste is waarschijnlijk de echte reden waarom er vanmiddag niets gebeurde en de studenten netjes aanwezig waren bij hun andere lessen (diegene daargelaten die gewoon weg is gegaan..)
Persoonlijk denk ik dat de studenten pas echt creatieve stappen zetten als ze ook daadwerkelijk ‘gedwongen’ worden uit hun patroon te stappen. Als je de eerdere vraag namelijk als een opdracht zou geven binnen bepaalde context van een onderwerp/vak/leerarrangement, dan is de kans groot dat er wel eens een brandalarmpje af gaat…
Uit je vaste patroon komen is ook daadwerkelijk veranderen, dingen anders doen, dingen doen die je anders nooit zou doen. Studenten, waarvan wij vinden dat ze dat moeten leren, kunnen we hierin niets verwijten, zij volgen de patronen die wij opleggen en waar we ze voor belonen. Misschien moeten we studenten een handje helpen bij het doorbreken van hun patronen door te starten met patronen in ons onderwijs te doorbreken..
{ 2 comments… read them below or add one }
nou dat is nou niet echt zeer verrassend Remco. Iedereen die aanwezig was tijdens de les is daar sowieso vrijwillig. dus als ze al liever op het terras hadden gezeten waren ze gewoon niet gekomen. je “onderzoekje” begint dan toch ook met een verkkeerde vraag aan de studenten die toch graag wat willen leren in plaats van te kiezen voor het terras voor die dag.
Ja, gelukkig waren ze er wel! Overigens was het een ‘verplichte’ bijeenkomst. Verplichtheid is voorbeeld van een patroon…