Afgelopen donderdag en vrijdag was ik 2 dagen in het klooster ZIN in Vught. Twee dagen werken in een serene sfeer met een vast ritme in de dag. o.a. Muziekmeditatie, wandelingen langs 300 jaar oude bomen en een ochtendmeditatie begeleid door Frater Wim.
Na de heerlijke maaltijden, die op vaste tijden met iedereen die in klooster verblijft plaatsvinden, leest men een voor dat moment uitgekozen tekst voor. Eén van deze teksten wil ik hier graag van binnen de kloostermuren naar buiten halen…
Er was eens een man…
Er was eens een man die naarstig op zoek was naar ware kennis. Na vele omzwervingen kwam hij bij het huis van een meester van wie gezegd werd dat hij alle geheimen van het leven kende.
De man vroeg of hij zijn leerling mocht worden en of de meester hem in de mysteries van het leven wilde inwijden.
De meester zei: “Je mag blijven, maar alles gebeurd op z’n tijd.”
Enkele jaren lang verrichtte de leerling werk in het huis en de tuin van de meester, en hij lette erop de kleinste wens te vervullen van de man wie hij de grote inwijding verwachhte.
Maar uiteindelijk vertelde de meester hem alleen maar dat er over enkele eeuwen een ‘gouden tijdperk’ zou aanbreken.
Dan wil ik naar dat tijdperk reizen, dacht de leerling, die ervan overtuid geraakt was dat hij verder niet veel wijzer zou worden bij deze meester.
Hij verliet de meester en zwierf over de wereld, op zoek naar iemand die hem daarbij zou kunnen helpen. En ja, eindelijk vond hij een wonderdoener die bereid was de leerling enkele eeuwen te laten slapen.
Toen de leerling ontwaakte, bevond hij zich tussen de puinhopen van een vergane cultuur. Dagenlang zocht hij naar tekenen van menselijk leven en eindelijk zag hij rook van een houtvuur. Bij het vuur zat een oude man, gehuld in een versleten jas.
“Ik kom uit het verleden en ben op zoek naar het gouden tijdperk”, zei de leerling.
“Tja…”, zei de man. Dan ben je twee eeuwen te ver gereisd.”
{ 1 comment… read it below or add one }
leuk om te lezen dat je daar ook bent geweest. ik was er aantal jaar geleden een week stilte retraite als ik me niet vergis met lenette schuijt en wim, heel bijzonder.
gr ingeborg