Geen inspiratie? Vaak ben je geneigd om dan naar elders te kijken. De natuur, een film, een goed gesprek…. Maar naar binnen kijken kan ook.
Voor mij was dat een wonderlijke ontdekking: dat je naar binnen kunt kijken, kunt observeren wat zich in het hoofd en in het lichaam aan je voordoet. Naar jezelf kijken alsof je in je hoogsteigen persoonlijke bioscoop zit. Sindsdien weet ik: ik ben nooit alleen, ik heb altijd mezelf bij me. Daar kan ik zomaar naar binnen kijken. Gewoon door op een kussen te gaan zitten. Een stoel kan ook, maar het is dan wel belangrijk om van de leuning af te gaan zitten met de benen naast elkaar. Zodat het lichaam opveert: hey, dit is niet normaal! Zitten in een meditatieve, ontvankelijke houding geeft aan het lichaam het signaal: opletten! De houding verhoogt je attentiewaarde.
Er is altijd wel wat gegrinnik als ik tijdens een workshop aan een zaal vol mensen vraag om een waardige, koninklijke houding aan te nemen. Rechtop en Breed. Er fietst dan heel wat innerlijk commentaar in die hoofden voorbij. Dat kan ook zo zijn als je zelf gaat zitten. En het gaat vanzelf weer weg.
Stel, je wilt wel eens voor inspiratie naar binnen kijken.
Je kunt dan de volgende drieslag maken:
1. Begin met die waardige, koninklijke houding. En kijk of je vandaar uit jezelf kunt ’scannen’: hoe staat de vlag er eigenlijk voor bij mij op dit moment….. Wat ‘is’ er in mij gaande. Is er onrust, verveling, ongeduld, verlangen, vreugde of verdriet…. Of wat anders. Het maakt niet uit welke stemming boven komt. Misschien ook wel helemaal niets. Wel, dan merk je dat op. Je gaat er niet in mee, neemt slechts de stemming waar, je benoemt die eventueel.
2. Je richt vervolgens de aandacht op de beweging van de adem in de buik. Die gaat vanzelf, je hoeft er niets aan te veranderen en misschien merk je er weinig of niets van. Zodra je opmerkt dat de aandacht is afgedwaald, -en dat gebeurt heel vaak – keer je weer vriendelijk en beslist terug naar het observeren van de beweging van de adem.
Een soort puppytraining van de geest. In alle liefdevolle vriendelijkheid, iedere keer weer de aandacht terugbrengen naar het observeren van de beweging van de adem. Zodra je bent afgedwaald met je gedachten, weer terugkeren…. Dit kan een tijd duren. Je versterkt zo het observatievermogen van je geest.
3. Op enig moment kun je dan jezelf de vraag stellen: wat wil er hier en nu eigenlijk in mijn aandacht zijn?
En dan rustig afwachten. Niet gaan ‘bedenken’. Wat komen wil, komt wel…..
Het lastige is dat je inspiratie niet kunt afroepen over jezelf. Resultaatgerichtheid werkt averechts. Meestal neem ik me een woord of een beeld in de geest en wacht tot er andere woorden of beelden zich aandienen. En dient er zich niets aan, dan is dat ook prima.
De basisoefening je eigen maken? Dat kan bijvoorbeeld met de drie minuten ademruimte zoals hieronder:
Na een tijdje dagelijks oefenen gaat het ‘in je systeem’ zitten om jezelf op deze manier weer in het hier en nu te brengen.
Helma Ton
Helma is van beroep aandachtsactivist. Ze is actief in het NetMerk DeLimes | Rijnlands organiseren als begeleider van leergangen en trainingen. Ze geeft workshops over de Kracht van Aandacht. Op IJburg in Amsterdam geeft ze de klassieke achtweekse mindfulnesstraining.
Website: www.helmaton.nl / www.delimes.nl
Twitter: @HelmaTon
Linkedin: Helma Ton
