Veel onderzoek is verricht naar de wijze waarop mensen leren. Grofweg kunnen er tot nu toe drie grote leertheorieën worden onderscheiden: Behaviorisme, Cognitivisme en Constructivisme.
Geen van de genoemde leertheorieën houden echter rekening met moderne technologieën. Dat klinkt logisch omdat ICT pas in de laatste jaren een doorbraak forceert binnen het onderwijs. ICT maakt vormen van leren mogelijk die voorheen niet of op andere wijzen dienden te worden ingevuld; denk hierbij aan feiten die online beschikbaar zijn in informatiesystemen, wikipedia en andere websites ten opzichte van de benodigde parate kennis, denk daarbij ook aan het elektronisch en het direct communiceren met collega’s, experts, studenten en docenten voor hulp en reflectie, en denk daarbij aan het virtueel binnenhalen van praktijksituaties (spel en simulatie) en non-praktijksituaties (visualisatie).
De vooralsnog ongekende mogelijkheden van ICT naast de aandacht die ‘informeel leren’ en ‘organisational learning’ vragen, schreeuwen om een nieuwe of aangepaste leertheorie. Een voorlopig alternatief wordt gevonden in het Connectivisme van George Siemens.
Bekijk ook eens dit filmpje over ‘The networked student’
