Betrek jij bij een probleem, ontwikkelingsvraagstuk of brainstorm wel eens mensen die hier niet betrokken bij zijn? Haal je wel eens anderen mensen bij je creatieve proces die helemaal los van de materie staan? Vraag je wel eens mensen, die vanuit een hele andere discipline werken en naar zaken kijken, om mee te ontwikkelen.

Deze onbevangen en ongebonden mensen, die participeren in een creatief proces, worden ‘friskijkers’ genoemd of ook veel gebruikt ‘wilde ganzen’.
Andere benamingen die er door associatie met hun rol ook wel bij me opkomen: ‘Ideevrienden’, ‘Associatie-inspirators’, ‘Referentievergroters’ of ‘De extra brillen’.

Enige basiskennis van en affiniteit met het onderwerp is wel aan te bevelen bij deze ‘invliegers’. Men staat echter onbevangen tegenover het onderwerp en is zeker geen expert. Daarnaast zijn deze personen ongebonden, wat betekent dat zij geen belang hebben bij de oplossing van het probleem of vraagstelling. Ze zijn daarentegen wel geïnteresseerd in de vragen die er liggen.

Zorg voor meer en andere associaties..

Waarschijnlijk denkt er wel eens iemand met je mee en krijg je regelmatig input van mensen die dit eigenlijk niet hoeven doen. Mensen die je wel graag helpen als je bijvoorbeeld bij de koffie-automaat een onderwerp met hen bespreekt waar jij met je aandacht op dat moment mee bezig bent.

Maar toch zou je natuurlijk veel vaker andere mensen kunnen betrekken bij zaken waar je alleen of met vast team mee aan werkt. Zeker bij een team dat al lang samenwerkt zijn er patronen ontstaan, welke wellicht doorbroken kunnen worden. Bij delen van een creatief proces, bijvoorbeeld de ideëen-generatie of de conceptverrijking, kan je heel goed ‘buitenstaanders’ betrekken. Het brengt je altijd meer, levert andere associaties op, voedt jouw creativiteit, geeft andere referentiekaders, andere inzichten en nieuwe inspiratie..
Probeer het eens, nodig anderen uit met je mee te brainen, stel je open voor input van anderen.Meer inspiratie nodig? Kijk dan hier:

• Freewriting
• ‘Lenig Denken’, rekken, strekken en soepel maken
• Werkvormen met beweging en improvisatie voor brainstormsessies
• Waarom incubatietijd belangrijk is.
• Inspiratie voor “Inspiratie uit de Natuur”

Stel je bent docent en je ziet jezelf in een les als een kok die zowel de menukaart als de gerechten maakt…

Stel je bent docent  en je ziet jezelf in een les als een kok die een kookclinic begeleidt, waarbij jij een paar ingrediënten meebrengt en de deelnemers daar kennis mee laat maken, mee laat experimenteren en gerechten mee laat maken…

Wat zie je bij beide voor je?
Hoe zijn de lessen vormgegeven?
Wat krijgen studenten te horen van je?
Wat zijn de grote verschillen?
Wat is de houding van de studenten?
Hoeveel ingrediënten heb je nodig?
Wat leren de studenten en wat onthouden ze?
Wat bereik je en wat wil je bereiken?

 
Een wereld van verschil…
andere houding….  ander gedrag…  de kracht van het denken in metaforen!

Als je, bij de voorbereiding van een les, vanuit een metafoor werkt, krijg je een andere uitkomst dan als je het doet zoals je gewend bent. Beter of minder goed, kan je dan daarna beoordelen. Wellicht gooi je hierdoor zaken helemaal om of je pakt de stukjes van wat je bedacht hebt die je aanspreken.

Probeer het eens! Verzin een metafoor die je energie geeft en gegarandeerd dat je nieuwe inzichten en ideëen krijgt over hoe iets aan te pakken of te ontwikkelen.

beeld je eens in dat je:
- een schilder bent die met drie kleuren verf werkt;
- een tuinman bent die een tuinontwerp maakt;
- een talkshowpresentator bent die interviews afneemt;
- een journalist bent van een site à la GeenStijl.nl;
- een quizmaster bent van een wetenschapsquiz
- etc..Meer inspiratie nodig? Kijk dan hier:

• 14 Tips voor het verzorgen van een inspirerend college
• Patronen doorbreken in onderwijs
• Oprekken, trainen en voeden van je creativiteit?
• 10 Manieren van vragen stellen voor meer interactie bij een college of werkcollege
• Een Fotoboek dat anders is!

Hoe bouw je een goede workshop, training, les of bijeenkomst op? Je hebt met veel rekening te houden. Lokatie, ruimte, tijdsduur, inhoud, werkvormen, deelnemers, doelstellingen, en ga zo maar door. Goede voorbereiding is dus vereist. 

Trainers, facilitators en docenten hebben echter veelal de neiging om het programma zo op te bouwen dat het aansluit bij hun persoonlijke voorkeuren. De voorkeuren in relatie tot bijvoorbeeld hun eigen leerstijl. De visuele, auditieve of kinestetische voorkeuren. Of de voorkeuren ten aanzien van werkvormen, techniekgebruik en de wijze van communiceren.

Om een sessie effectiever te maken, is het goed om je eigen voorkeuren te kennen, maar ook die van deelnemers met andere mogelijke voorkeuren. Je kan daardoor immers beter aansluiten bij de voorkeuren van iedereen in de groep en zo een programma opzetten dat effectief is voor iedereen.

In dit stuk staan, in relatie tot eerder genoemde voorkeuren, een aantal aandachtpunten waar je rekening mee kan houden bij het voorbereiden van een workshop, les of bijzondere sessie.
   

Leerstijlen

Iedereen heeft een persoonlijke leerstijl, dat wil zeggen: een manier van omgaan met leerstof en leeractiviteiten. Er zijn bijvoorbeeld mensen die het fijn vinden om te leren door veel vragen te stellen. Anderen zijn echte doeners, zij willen het liefst meteen met iets aan de slag.

Trainers, docenten of facilitators (verder in dit stuk zal ik hiervoor facilitator gebruiken) kunnen hun sessies verbeteren als ze de leerstijl van anderen begrijpen. Ze kunnen de behandelde stof of vaardigheden meerdere verschillende manieren aanbieden, zodat alle deelnemers er iets mee kunnen. Een ‘toepasser’ wil vooral het praktische nut begrijpen. Een ‘denker‘ vraagt om intellectuele uitdagingen: wat is het verband met de kennis die hij al heeft? De ‘doener’ wil graag in het diepe springen van een praktische opdracht en houdt van experimenteren. De ‘waarnemer’ hoort of ziet graag verschillende visies op een probleem.

Kolb, de grondleger van de theorie over leerstijlen, is van mening dat men met name in het onderwijs vaak te beperkt is in het gebruik van leermethoden. Hierdoor krijgen studenten alleen les volgens de stijl die past bij hun vakgebied of volgens de stijl die de docent het makkelijkst vindt. Vaak de eigen voorkeur dus. Past de natuurlijke leerstijl van de ‘doener’ bij me, dan zal ik als facilitator eerder en vaker geneigd zijn om actieve werkvormen in te zetten. Als ik daarentegen meer de leerstijl van de ‘denker’ bij me draag, dan zal ik waarschijnlijk vaak beginnen of stil staan bij de theorie van het onderwerp en daar naar terugkoppelen. Als ‘toepasser’ krijgen mijn deelnemers waarschijnlijk vaak te horen wat het nut voor hen is en waarom het belangrijk is.

Kolb vindt echter dat facilitators van leerprocessen alle stijlen zou moeten beheersen en dit ook in de praktijk van een sessie allemaal naast elkaar moet inzetten. Constant de leercirkel doorgaan. Door de werkvormen die je kiest en achter elkaar zet, maar ook binnen de werkvorm zelf kan je hier bewust mee omgaan. ’Cirkelen rond Kolb’ is bij je voorbereiding dus van groot belang en zal het effect van je sessie bij iedereen vergroten. Het evenwicht dat je aanbrengt in de verschillende leerstijlen, zullen de deelnemers als zeer prettig ervaren en meer geboeid houden.

Visueel, auditief, kinesthetisch

Mensen hebben voorkeuren voor waarnemingsvormen. De één is meer visueel ingesteld, de ander meer auditief en de derde kinesthetisch. Vaak draagt men twee van deze drie meer in zich.  Zaak voor de facilitator dus om in het programma voldoende aandacht te besteden aan al deze verschillende stimuli.

Met bijvoorbeeld beelden, filmpjes, grote gebaren en veel beweging, spreek je veel mensen aan, maar de auditieven onder ons willen ook wel eens even rustig naar je luisteren als je op een normale manier je verhaal vertelt. Het switchen tussen visueel en auditief gebeurt natuurlijk vrij gemakkelijk. Het is daarom dat facilitators vaak flipovers gebruiken en daar zo een beetje omheen hangen en hun verhaal doen. Ze bouwen voor je ogen een model op naar aanleiding van een helder niet te lang verhaal.

Kinestetische ingestelde mensen hebben er behoefte aan om op en in hun gevoel aangesproken te worden. Daar veel van de visueel of auditief ingestelde mensen deze stimulus ook prefereren, is het dus van belang momenten in te bouwen waar dit gebeurt. Dit kan op vele manieren. Je kan denken aan werkvormen waarbij deelnemers introspectief te werk gaan, vormen waarbij door middel van beelden het onbewuste wordt aangesproken of door middel van hoe jij als facilitator zaken overbrengt. Loop je dichter naar de mensen toe en ga je zachter en langzamer praten, dan zullen mensen meer in hun gevoel aangesproken worden door je. Ook als je je impact wilt vergroten op een bepaald moment en je woorden echt wil laten aankomen, is dit een manier om dat te bereiken.  Doe dit overigens weer niet te vaak achter elkaar, want dan verliest het zijn effect.

Naast de V.A.K., kan ook de geur- en smaakstimuli hier nog genoemd worden. Zeker bij creatieve sessies kan dit ook ingezet worden om kansen tot ideeën te benutten. 

Werkvorm- en techniekgebruik

De technieken die je als facilitator inzet, heb je vaak door ervaring (leerstijl?) gekozen. Technieken die hun succes bewijzen en je lekker af gaan, zal je sneller weer inzetten.

Bedrijfsblindheid ligt echter op de loer! Passen die technieken, die jij zo lekker vind en vaak ook goed aanslaan, wel in alle situaties dat je deze toepast? Sta je hier bij de voorbereiding nog wel bij stil? Pas je de technieken aan als je ziet dat het bij de groep niet goed werkt? Doe je niet te veel dezelfde soort technieken achter elkaar? Zorg je er voor dat je met je technieken de houding van de groep van passief naar actief krijgt?

Communicatie

Ook je manier van communiceren, je taalgebruik en houding, hebben veel effect op de groep en daardoor ook op het leerproces. Als je met je communicatie niet op dezelfde golflengte zit als de deelnemers, zal je effect minder groot zijn. Zorg er dus voor dat je wel op dezelfde golflengte zit. Gebruik dezelfde woorden als je deelnemers, spreek met dezelfde intonatie, maak vergelijkbare bewegingen, neem dezelfde houding aan en kijk mensen diep en indringend aan.

Als je het taalgebruik van mensen legt naast de eerder genoemde visueel, auditief of kinesthetische voorkeur, dan is het ook zo dat mensen vaak spreken in deze voorkeuren:

Visueel ingestelde mensen gebruiken verbale uitingen zoals: ‘Zo ziet het er voor mij uit’, ‘Ik zie wat je bedoelt’, Maak ik het beeld duidelijk voor je? of ‘Ik kan me niet voorstellen dat ik dat zou doen’

Auditieve mensen gebruiken uitingen als: ‘Dat klinkt goed’, ’Ik hoor wat je zegt’, ‘Klinkt wat ik zeg je goed in de oren’ of  ‘Er gaat een belletje rinkelen’

Kinesthetische mensen gebruiken zinnetjes als: ‘Dat voelt goed’, ’Ik voel dat ik je begrijp’, Het voelt niet goed aan wat je aan het doen bent’ of  ‘Ik krijg er gewoon geen greep op’

Door af te stemmen op de woorden die de ander gebruikt en de taal van de ander volgt, creëer je makkelijker een atmosfeer van begrip en verstandhouding. Neem je taalgebruik dus eens onder de loep en gebruik verschillende woorden behorend bij de visueel, auditief en kinesthetische voorkeuren.

De communicatievoorkeur van de facilitator is dus lang niet altijd effectief bij bepaalde groepen mensen. Verbaal en non-verbaal heb je voorkeuren die vaak ‘ingebakken’ zijn. Door hier bewust van te zijn en je communicatie aan te passen aan de groep die je voor je hebt, zal je de mensen geleidelijk kunnen verleiden naar de door jouw gewenste energie, snelheid en inzet.Meer inspiratie nodig? Kijk dan hier:

• Een schatkist vol ideeën en werkvormen
• 14 Tips voor het verzorgen van een inspirerend college
• Inspiratie voor “Inspiratie uit de Natuur”
• Natuur Werkt!
• Durf te vragen in het zuiden

Vandaag in een workshop creatief denken, die ik gaf aan een groep studenten binnen de minor marketing, konden de deelnemers bij een korte oefening antwoorden verzinnen op de vraag:

“Hoe kunnen we er voor zorgen dat we op deze warme dag in april vanmiddag niet naar de lessen hoeven, maar buiten op het terras kunnen zitten”

Vele ideeën buiten hun normale patronen kwamen op en er waren er zeker enkele bij die realistisch waren om ook daadwerkelijk uit te kunnen voeren…

We kunnen het brandalarm laten af gaan… we kunnen docent meevragen naar het terras… we kunnen iets in de koffie van de docent doen… we kunnen gemeenschappelijk niet op komen dagen en aangeven dat we de afspraak op een of andere manier niet goed was doorgekomen… we kunnen de les laten verplaatsen.. we kunnen de docent opsluiten in zijn kamer… we kunnen de docent bellen dat hij ergens dringend heen moet, we kunnen een bommelding doen, we kunnen alle deuren dichttapen, we kunnen flirten met de docent en meelokken naar de zon… etc…

Dat gaat te ver…

Wat nou het vreemde van deze oefening is, is dat de studenten niet één van de opties ook echt doen. Op een of andere manier hebben ze het lef niet om ook daadwerkelijk uit hun patroon te stappen en iets te doen dat ‘toch niet kan’ en je ‘toch niet kan maken’.  Creatieve oplossingen dat lukt nog wel, maar ook echt doen… nee dat gaat te ver..

Of de noodzaak om het te doen is niet groot genoeg… Dit laatste is waarschijnlijk de echte reden waarom er vanmiddag niets gebeurde en de studenten netjes aanwezig waren bij hun andere lessen (diegene daargelaten die gewoon weg is gegaan..)

Persoonlijk denk ik dat de studenten pas echt creatieve stappen zetten als ze ook daadwerkelijk ‘gedwongen’ worden uit hun patroon te stappen. Als je de eerdere vraag namelijk als een opdracht zou geven binnen bepaalde context van een onderwerp/vak/leerarrangement, dan is de kans groot dat er wel eens een brandalarmpje af gaat…

Uit je vaste patroon komen is ook daadwerkelijk veranderen, dingen anders doen, dingen doen die je anders nooit zou doen. Studenten, waarvan wij vinden dat ze dat moeten leren, kunnen we hierin niets verwijten, zij volgen de patronen die wij opleggen en waar we ze voor belonen. Misschien moeten we studenten een handje helpen bij het doorbreken van hun patronen door te starten met patronen in ons onderwijs te doorbreken..Meer inspiratie nodig? Kijk dan hier:

• 14 Tips voor het verzorgen van een inspirerend college
• Ben je een kok of geef je een kookclinic
• Tony Buzan: “Creatief denken als basis voor leren”
• Educate For a Creative Society
• 10 Manieren van vragen stellen voor meer interactie bij een college of werkcollege

De kracht van vragen stellen..

De ‘kracht van vragen stellen’ in lessen en workshops is groot. Het activeert studenten om na te denken, actief deel te nemen, betrokken te zijn en interactie op gang te brengen.

Vragen worden er natuurlijk wel gesteld, maar in de praktijk van vele (werk)colleges wordt dit middel vaak veel te weinig ingezet. Met name beginnende docenten en trainers vinden het vaak lastig om te doen, maar ook ervaren docenten passen dit middel veelal niet optimaal toe en lijken dit niet altijd makkelijk te vinden. Men is meer op zichzelf en de inhoud gefocussed dan op de interactie met de groep.

Vanaf de start al interactie op gang brengen

Jezelf hierin oefenen is dan een logische manier om dit vaker en makkelijker te gaan doen. Start met eens wat vragen te stellen aan het begin van een les of werkcollege. De eenvoudigste manier is om, nadat je bij de start een overzicht hebt gegeven van het kader en het programma, de vraag te stellen wat het doel is van de deelnemers. “Wat wil je geleerd hebben aan het einde van deze bijeenkomst?” De meeste deelnemers raken dan even in de war, geconditioneerd dat ze zijn om af te wachten wat het programma is dat jij gaat brengen. Wachten is echter passief. Je eigen doelen stellen vraagt om activiteit van de deelnemers. Wellicht dat je hiermee ook bevorderd dat studenten zich in het vervolg actiever gaan voorbereiden als dat is wat jij van hen verwacht.

Het lijkt wellicht eng om te doen. Je weet immers niet of de doelen van de deelnemers samenhangen met wat jouw plannen waren om te behandelen of te doen. Je hebt echter zelf het kader gegeven van waar de les of workshop van dat moment zich op gaat richten. De studenten worden daarmee gestuurd om actief na te denken wat zij binnen dit kader willen leren of meer van te weten willen komen. Zij zullen dan ook aangeven vanuit welk referentiekader zij naar zaken kijken en waarmee zij de linken (willen) gaan leggen (Met bijvoorbeeld de projecten waarmee ze bezig zijn). Voor jou is dat dan input om bij aan te kunnen sluiten tijdens het vervolg van de bijeenkomst.

10 Manieren van vragen stellen: Vragen, vragen en vragen..

Ook in het vervolg van de bijeenkomst kan je regelmatig ‘de kracht van vragen’ inzetten als één van de manieren om studenten te activeren.  Zet dit in! Beter te veel de interactie opzoeken dan te weinig, is mijn mening.  

Helemaal mooi als je iedereen in tweetallen elkaar laat vertellen wat tot dan toe behandeld is (de vraag aan iedereen tegelijk stellen en laten beantwoorden dus). Of laat studenten in kleine groepjes mindmaps maken. Bijkomend voordeel van nog een keer de stof op een andere manier ‘langs te laten komen’ is dat alles beter onthouden wordt.

 
Je zal merken dat je, door op meerdere momenten in een bijeenkomst vragen te stellen in plaats van zelf  ‘te werken’, je de aandacht beter kan vasthouden of weer terugkrijgt. Verder zal de respons en betrokkenheid van de studenten hoger zijn. Jijzelf krijgt meer gevoel over hoe één en ander beklijft en of de studenten dingen wel of niet begrijpen en kunnen toepassen.

Daarnaast grote kans dat je meer voldoening krijgt van je werk…Meer inspiratie nodig? Kijk dan hier:

• Durf te vragen in het zuiden
• Ben je een kok of geef je een kookclinic
• 14 Tips voor het verzorgen van een inspirerend college
• Meer hoef je niet te weten…
• Patronen doorbreken in onderwijs

In het hoger onderwijs staat creativiteit en innovatie in meer of mindere mate al enige tijd op de agenda om meer in het curriculum van de studenten te verwerken. Dit geeft echter vaak een groot probleem. Want hoe kan je dit goed in het onderwijs verweven, terwijl de mensen in het onderwijs zelf van nature veel van de eigenschappen, om creatief en innovatief te zijn, niet in zich dragen?

Wat zijn dan die voorwaarden en eigenschappen om creatief gedrag te laten zien?

Nieuwsgierigheid (je laten inspireren door anderen, vragen stellen, waarnemen, oordeel uitstellen)
Onafhankelijkheid (autonoom, vrij, zelfstandig, bereidheid risico’s te nemen)
Ontvankelijkheid (sensitief, toegankelijk)
Openheid (oordeel uitstellen, afwijkende meningen tolereren, open staan voor je omgeving en anderen)
Flexibiliteit (de goede dingen later doen, tolerantie voor onzekerheid, wanorde en frustraties)
Speelsheid (fouten maken mag, gewoon doen is niet gek genoeg)
Gedrevenheid (enthousiast, bezieling, dynamiek)
Zelfvertrouwen (zelfbewust, je niet laten afschrikken door bestaande regels en gewoonten, bereidheid risico’s te nemen) 

En het management dan?

Naast deze eigenschappen die individuen helpen creatief te zijn, zullen managers (in het onderwijs) moeten leren om hun veronderstelde macht over anderen op te geven. Dat is één van de remmende factoren, mede omdat hun grootste bezigheid toch vooral is: being in control. Kwalijk kan je hen dat niet nemen, want de waan van de dag wordt veelal geregeerd door de zorg om alle bestaande processen optimaal te laten verlopen en de organisatorische randvoorwaarden te monitoren. Dat gaat dan vervolgens vaak met steevast dezelfde patronen en handelingswijze. Een moeilijke opgave dit te veranderen.

Hoe radicaler echter de stijl van problemen oplossen is, dat wil zeggen hoe meer men gebruik maakt van niet-geordende en niet-rationele, intuïtieve strategieën, hoe innovatiever een organisatie zal zijn.

Zoek het dus bij het individu..

Door de omvangrijke kennis en ervaring zijn mensen vaak gevangene van diezelfde kennis en ervaring. Men is zich niet meer bewust van de eigen beperkte denkkaders die zijn opgebouwd. De bron van creativiteit ligt dan ook in de mens zelf, in de momenten dat we loskomen van onze patronen. De aanwezige kennis wordt dan ingezet bij het vinden van waardevolle ideëen. Prof. Jeff. Gaspersz, hoogleraar aan de universiteit Nyenrode en initiator van de site kansdenken.nl, stelt dat een creatieve organisatie daarom alleen kan ontstaan wanneer medewerkers in staat zijn naar hun eigen creativiteit te ‘luisteren’ en die te oogsten. (over kansdenken, creatieve teams en creatief leiderschap schreef Gaspersz het inspirerende boek ‘Je hok uit!’

Om dit bovenstaande te bevorderen zou je je de volgende vragen kunnen stellen:

1. Wanneer krijg ik de meeste ideeën?
Weten wanneer je de meeste ideëen krijgt is van belang om die situaties dus op te zoeken als je dat nodig acht.

2.Hoe zorg ik ervoor dat als mijn ideëenstromen op gang zijn, de ideëen niet vergeet?
Probeer je ideëen te vangen door ze vast te leggen op en voor jouw passende manier. Ideëen hebben de neiging om binnen te flitsen, maar ook weer vergeten te worden.

3. Welke creativiteitstechnieken beheers ik die mij kunnen helpen ideeën te krijgen?
Het is zaak om technieken in huis te hebben die bij je voorkeuren passen en je kan inzetten als je verbredend of verdiepend met een vraagstelling aan de slag gaat.

4. Hoeveel tijd en mogelijkheden biedt je je eigen creativiteit?
Maak tijd en ruimte voor het bevorderen van je creativiteit. Door de waan van de dag brengen we ons te weinig in de situaties en op plekken waar we creatief kunnen zijn.  Zoek die situaties en plekken op..

De oordelen liggen in de koffiecorner en op de vergadertafel op de loer…

De eerder genoemde voorwaarden om creatief te kunnen zijn, zie je lang niet altijd in het onderwijs. Zo is één van de belangrijkste uitgangspunten bij creatief denken:

Stel je oordeel uit!  Nou daar gaat het gelijk al mis, want juist in het onderwijs is oordelen immers één van de kern-competenties. Deze zit diep geworteld in de cultuur. Als je goed kijkt en luistert, zie je in elk gesprek, in elke vergadering, etc, constante oordeelsvorming. In de lichaamstaal en taal zie je bewegingen en woordjes die laten zien dat er intern geoordeeld wordt over wat men hoort.

Als dit z0 een sterk patroon is, hoe wil je dan open staan voor afwijkende zaken, fouten durven maken, onafhankelijk zijn en je niet laten afschrikken door de vanuit de cultuur verwachte oordelen? De oordelen liggen immers in elke koffiecorner en op elke vergadertafel op de loer…

Als je daarnaast bedenkt dat bij het tot actie brengen van, vooral nieuwe ideeën, de belangrijkste tegenwerking vaak vanuit onszelf komt. Namelijk de behoefte om steeds weer toestemming te willen vragen om tot actie over te gaan. Dan snap je dat er veel moet gebeuren binnen onderwijsinstellingen om de creatieve onderwijsinstelling te laten bestaan.Meer inspiratie nodig? Kijk dan hier:

• Geen pen hebben… waarom opschrijven van je ideeën zo belangrijk is.
• Fronsende wenkbrauwen leveren nieuwe perspectieven op
• John Cleese at the Creativity World Forum, about the importance of creativity
• Gedachten die je nog nooit gedacht hebt..
• 11 Verrijkingstechnieken voor je conceptideeën

In de Marketingtribune van februari staat onder de noemer van ‘Insights & Trends’ een kort artikel over tienertrends. Het segmenteert jongeren op basis van de theorie van de amerikaanse psychloog Schwartz, welke zich richt op de individuele identiteit van jongeren en menselijke waarden.

De waarden van waaruit mensen in het leven staan, zijn de persoonlijke norm waaraan zij gedrag en het effect van dat gedrag toetsen en evalueren. Schwartz spreekt daarbij over verschillende motivationele types:

Op basis van verschillende waardensets worden jongeren ingedeeld in 6 groepen: hedonisten, popu kids, wizz kids, conservatives, social explorers en idealists.

Hedonisten – 25% – Genieten van het leven in het hier en nu, maken zich geen zorgen over morgen. Uithuizige jongeren met vooral interesse in uitgaan en feesten.

Popu Kids – 20% – Willen presteren en afwisseling in het leven. Stellen hun mening niet gauw bij. Geïnteresseerd in gamen, nieuwe technologie en sport. Zijn gezellige drinkers en scoren hoog op cafébezoek.

Wizz Kids – 18% – Willen dingen bereiken, de beste zijn en graag hun intelligentie tonen. Vaak geïnteresseerd in gamen en zijn de IT-nerds onder de jongeren.

Conservatieven - 16% – Houden van zekerheid, rust, willen graag dat dingen blijven zoals ze zijn en niet te veel opvallen. Gaan relatief vaker naar de kerk, lezen meer boeken dan anderen en maken meer muziek.

Social explorers – 15% – Zijn gericht op zelfontplooiing, erg sociaal en hebben veel vrienden. Interesseren zich voor veel, waaronder reizen, kunst & cultuur, koken, muziekfestivals en concerten.

Idealisten -6% – Willen de wereld verbeteren.
Zijn spiritueel en geïnteresseerd in psychologie, politiek, filosofie en geschiedenis. Houden verder van reizen en (literaire) boeken.

(Gebaseerd op artikel van Judith Lieftink, Marketingtribune no.2, februari 2009)Meer inspiratie nodig? Kijk dan hier:

• Creatief denken daagt intellectueel uit
• Wij accepteren bullshit… Zij niet.
• Hoe social media aantoont dat creatieve vaardigheden noodzakelijk zijn
• 6 Trends in E-learning
• Ben jij een Free Ranger?

In het traditionele onderwijs schenken we vooral aandacht aan logisch-mathematische en taalkundige intelligentie, functies die onze linker hersenhelft stuurt. Leerlingen en studenten die andere talenten hebben, komen minder aan de bak. Denken we maar aan talent in het ruimtelijke of beeldende denken, muzische of emotionele intelligentie, functies die de rechter hersenhelft stuurt. Tijdens het creatieve denkproces gebruik je afwisselend beide hersenhelften en stimuleer je meerdere vormen van intelligentie. Zo komen alle talenten aan hun trekken.

In een tijdperk waar Wii’s en Nintendo’s de jongeren om de oren vliegen, moet de leraar de concurrentie aangaan met allerhande digitale gadgets. Onze jongeren hebben andere behoeftes dan pakweg tien jaar geleden. Ze vragen dat docenten hun fantasie prikkelen en hen uitdagen op hun niveau, gelinkt aan hun interesses. En dat is wat creatief denken doet. Creatief denken daagt intellectueel uit en stimuleert de ontwikkeling.

Het creatieve denkproces en de creatieve didactische werkvormen in de klas bieden houvast als je problemen wilt oplossen. Doordat ze aanzetten tot innovatie bieden ze een extra dimensie aan het probleemoplossend leren.

Creatief denken creëert ook humor. Als je gaat brainstormen of een rollenspel speelt, lach je heel wat af. Hierdoor ontstaat er een ongedwongen sfeer in de groep waardoor het humeur en welbevinden van je studenten toenemen. Humor wakkert de verbeelding aan en kun je gebruiken om effectiever te leren.Meer inspiratie nodig? Kijk dan hier:

• Tony Buzan: “Creatief denken als basis voor leren”
• Indeling jongeren op hun waardensets
• 14 Tips voor het verzorgen van een inspirerend college
• Patronen doorbreken in onderwijs
• Het Element – Als passie en talent samenkomen

“The life you have always wanted is waiting for you…
find your element.”

We hebben nieuwe ideeën nodig over talent, intelligentie en creativiteit. De wereld verandert sneller dan ooit tevoren. Dit vraagt om een nieuwe kijk op menselijke groei en ontwikkeling.

Ken Robinson stelt in zijn nieuwe boek ‘Het Element’ dat als mensen in hun element zijn, ze het meest zichzelf zijn, zich het meest geïnspireerd voelen en het beste uit zichzelf halen. ’Het Element’ is het punt waar natuurlijk talent en persoonlijke passie elkaar ontmoeten.

Iedereen kan het element vinden. Er hoeven geen belemmeringen te zijn voor succes. In dit boek staan voorbeelden van bekende en minder bekende mensen, onder andere van Richard Branson. 

Het gaat niet om hoge cijfers op school, er zijn meer vormen van intelligentie en talenten. Als je je Element hebt gevonden, ervaar je volledige voldoening, en dus rijkdom en succes in je leven.

Sir Ken Robinson is een internationaal erkende goeroe op het gebied van de ontwikkeling van menselijk potentieel en het nut van creativiteit voor vooruitgang.

Bekijk ook deze veelbekeken video..

Meer inspiratie nodig? Kijk dan hier:

• 10 inspirerende TED video’s over creativiteit en onderwijs
• Creatief denken daagt intellectueel uit
• Ben je een genie of heb je een genie?
• De aantrekkingskracht van een mysterieuze doos
• Natuur Werkt!

Wat zou je als docent eerst doen? Leerlingen/studenten de leerstof doen leren of leerlingen/studenten leren hoe ze de leerstof moeten leren. “De meeste docenten antwoorden het tweede, maar toch beginnen we al 150 jaar met het eerste”, zegt de Britse psycholoog Tony Buzan, de goeroe van de ‘Mindmap’. Zit het kennisprobleem al fout bij de start?
Op www.teachers.tv geeft de Britse psycholoog Tony Buzan, de goeroe van de ‘Mind map’, antwoord.

Hoeveel leerlingen weten een probleem creatief op te lossen?

kleuters 90-95 %
lagere school 70-75 %
secundaire school 40-50 %
hoger onderwijs 20-25 %
volwassenen minder dan 10 %

Wat houdt creatief denken in?

Tony Buzan: “De snelheid waarmee je een oplossing vindt, gecombineerd met de originaliteit van de oplossing, het inzicht dat je hebt in het probleem, de verschillende perspectieven van waaruit je een probleem kan bekijken, enz.”

We worden dus steeds minder creatief als we voor problemen staan?

Tony Buzan: “Juist. Onze creativiteit neemt af met de leeftijd. Dat is op zich verontrustend maar nog veel verontrustender is dat leraren deze percentages bijna allemaal correct weten te voorspellen. We weten dus met zijn allen dat dit aan de gang is en doen er niets aan. En het is nog veel verontrustender als je weet dat over tien jaar zestig procent van alle jobs een hoge mate van creatief denken zullen vragen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat we voor een wereldwijde creativiteitsramp staan. Er is in de vakliteratuur zoveel geschreven over de behoefte aan creativiteit als vandaag.”

Hoe komt het dat we steeds minder creatief denken?

Tony Buzan: “Daarvoor is de school mee verantwoordelijk. We geven les in oncreativiteit. Tot nu toe zijn we altijd bezig geweest met wat we moeten leren, niet met hoe we moeten leren. Uit de neuropsychologie leren we onze hersenen tijdens het leren netwerken vormen. Als we creatief denken leggen de hersenen veel meer netwerken aan dan als we passief kennis opslaan.”

Hoe kunnen we creatief denken en leren stimuleren?

Tony Buzan: “Door leerlingen en studenten uit te dagen in de lessen. Creativiteit is de vaardigheid om gedachten te creëren, ze te verbinden met elkaar, om originele ideeën te vormen, om een gedicht, een vraagstuk of een natuurfenomeen zoals de bliksem vanuit verschillende perspectieven te bekijken en om, ten slotte, dit alles te verwerken en om te zetten in een presentatie, een schrijfopdracht, een knutselwerk… Als je leerlingen enkel je leerstof aanbrengt, zullen ze hooguit die leerstof leren. Als je ze leert hoe ze moeten leren en van leren kunnen houden, zullen ze elke leerstof leren.”
 

bronnen:
- belgisch maandblad ‘Klasse’
- www.teachers.tvMeer inspiratie nodig? Kijk dan hier:

• 14 Tips voor het verzorgen van een inspirerend college
• Creatief denken daagt intellectueel uit
• Patronen doorbreken in onderwijs
• Educate For a Creative Society
• Ben je een kok of geef je een kookclinic