Kort nadat ik tijdje geleden op het mooie designkantoor van Marcel Wanders (bekend nederlands ontwerper) in de Jordaan was geweest voor een bezoek aan iemand die ik daar coach, las ik een uitspraak van hem. Hij zei daar:
“Ik ben het best in wat ik niet kan. Ik ben goed geworden in me sterk en zelfbewust voelen in dit soort situaties. Ik voel me vrij te bewegen, te luisteren naar wat mijn hart me ingeeft, te leren en te handelen, ook al ga ik fouten maken. Als je een creatief leven wilt, doe dan wat je niet kunt en beleef de schoonheid van de fouten die je maakt.”
Een andere manier van kijken naar onvolkomenheden en de ervaringen die je bij het maken van fouten vaak hebt. Vooral dat laatste maakt in mijn ogen het verschil. Een andere beleving van de momenten dat iets niet werd wat je er van te voren van dacht, anders liep dan je wilde, fout gaat of wat je niet kan.
Iets (nog) niet kunnen..
Zo was ik zelf pas wat aan het schilderen in mijn tuin. Kan ik helemaal niet en heb dat in mijn leven maar weinig gedaan. Nooit echt les in gehad of iets dergelijks, maar heerlijk om te doen. In het zonnetje, ezeltje op een goede stahoogte, lekker verf mengen en gewoon schilderen. Geïnspireerd door wat beelden die ik verzameld had, was is uren ontspannen en waren mijn gedachten heerlijk gefixeerd op één ding. De tijd vliegt dan (was ik soms in flow?) en ik genoot van elke seconde.
Daarna vroeg ik natuurlijk wel aan mijn partner wat ze er van vond. Zelf vond ik het niet slecht, zeker niet met mijn non-verleden op dit gebied. Zij heeft echter meer schilderervaring en maakt mooie dingen. Eigenlijk maakte haar antwoord mij bewust van de quote van Marcel Wanders. Zij had namelijk wel wat aanmerkingen en het kleurgebruik was niet echt mooi. Niet dat ze mijn ‘werkstukjes’ afkraakte. Nee, dat niet, maar ze gaf gewoon aan wat ze zelf anders had gedaan. En terecht, wat daar had ik immers om gevraagd. Maar anyway, ik kan dus niet echt schilderen..
Toen voelde ik echter zoiets van: “Het is misschien niet mooi voor anderen, best wel logisch, maar ik heb genoten, zonder gedachten en op gevoel dingen geschilderd, wetend dat het natuurlijk ‘crab’ is…, maar de schoonheid van het moment heb ik beleefd door iets te doen wat ik gewoon nog niet goed kan.. en daar komt dus iets uit voort…
Ik ‘schilder’ meer…
Deze ervaring is een metafoor voor mij geworden om verschillende dingen anders aan te pakken… nog meer eigen routes te kiezen die mijn creativiteit vergroten, mijn intuïtie nog serieuzer nemen en meer ‘fouten’ gaan maken op alle gebieden in mijn werk als facilitator/trainer en privéleven. Ik ’schilder’ meer…
.
