Je hebt het allemaal weleens meegemaakt: Een bijeenkomst waarin je een idee of voorstel oppert waar je enthousiast over bent. Er volgt een leuke korte snelle uitwisseling en er zijn meerdere mensen die je ideeën lijken te steunen. So far, so good…
Maar dan, op een desestreus moment, je hoop gaat naar vrees als iemand de woorden spreekt: “Laat me even voor de ‘Advocaat van de duivel’ spelen…”
De beschermende werking van deze zin geven de spreker het gevoel dat hij totaal vrij kan ’schieten’ op het idee en doet dan dan ook voluit. Hij kan dit doen, want hij is immers niet je grootste criticaster… Hij zegt namelijk als het ware: “De duivel laat me dit doen en dit ben ik niet.” De verantwoordelijkheid voor de verbale aanval ligt dus buiten hemzelf.
Te vroeg
Het zogenaamde ‘advocaatje van de duivel spelen’ is heel normaal in vele project- en vergaderruimtes en killing voor innovatie. Natuurlijk komt er een moment dat voors- en tegens, plussen en minnen besproken worden, alleen het moment dat de ‘advocaat van de duivel’ binnenvliegt is vaak veel te vroeg.
Na het bovengenoemde voorval is het namelijk vaak zo dat er verder niet meer wordt ingegaan op jouw idee en voorstel. Het is namelijk vaak lastig om gelijk alle tegenwerpingen vanuit deze ‘advocaat van de duivel’ te weerleggen. Daarvoor is het immers een idee en die zijn per definitie nog niet volledig uitgewerkt en besproken, anders noemden we het wel een concept, project- of business plan. Dat bespreken van de mogelijkheden of de ideeënrichting waren we juist aan het doen.
De prullenbak in…
Wat de rol van ‘advocaat van de duivel’, die iemand aanneemt, nou zo gevaarlijk maakt, is dat er elke dag op deze manier duizenden ideeën of aanzetten voor concepten de prullenbak in verdwijnen. Het geeft de echte ‘tegenstanders’ (zijn vaak anderen dan de ‘advocaat van de duivel’ zelf) namelijk weer een vrijbrief om het meest slechte scenario te schetsen en nog meer problemen te benoemen. De flow van het moment is weg en de tijd om eens even verder te kijken voorbij de eerste hobbels die er lijken te liggen wordt niet meer genomen. Er is als het ware een dikke muur om je ideeënrichting heen gezet met daarop de woorden: “Voorlopig even niet meer over hebben”
Je denkt nu wellicht dat je met de voeten op aarde moet staan bij innovatie en dus ook realistisch moet kijken naar wat mogelijk is. Ja natuurlijk! Innovatie combineert ideeën aan actie en implementatie. Innovators lopen niet alleen met de hoofd in de wolken. Ze hebben natuurlijk ook hun beide voeten op aarde…
…Maar als ze in de ‘wolkenfase’ zijn komen ze vaak duiveltjes tegen die tegen hen beginnen te praten via hun collega of baas.
{ 1 comment… read it below or add one }
Het is voor mij een wonder dat sommige bedrijven nog bestaan, het advocaat van de duivel spelen is hiervan een mooi voorbeeld. Het is precies daarom dat veel bedrijven de grauwe en grijze middenmoot van middelmatigheid nooit ontstijgen. Werk je voor zo’n bedrijf? Ik zeg: laat de middelmatigen de middelmatigheid bedrijven en laat de uitbinkers uitbinken. Zoek je eigen platform om uit te blinken (tenzij je van middelmatigheid houdt).